Uit de goot, in de schijnwerpers
Dagblad de Limburger 2000

"Ik wil over mijn nieuwe cd praten", zegt liedjesmaker Michael de Jong.
Om vervolgens in flarden zijn aangrijpende levensverhaal te vertellen.
Een interview.
Met een zwierig gebaar maakt Michael de Jong de koelkastdeur open.
Drie gebakjes. Niet bepaald een Amerikaanse lekkernij.
Het kwartje valt als hij gaandeweg vertelt dat zijn overleden vader ("mijn beste vriend") gediplomeerd bakker was voordat hij in de bouw terechtkwam.
"Ik zorg goed voor mijn gasten",zegt zoon De Jong (55) met een grijns op zijn gezicht.
Na vele omzwervingen woont de zanger/gitarist van Fries-Baskische afkomst sinds enkele jaren een hoog in een appartement aan de rand van de binnenstad van Dordrecht.
Een huiselijke sfeer.
De woonkamer ziet groen van de planten, een dik tapijt ligt op tafel.
"Dit is abnormaal voor me.
Ik heb nog nooit zo'n standvastig leven gehad. Een deel van me is er blij mee, het andere deel zegt: Je hebt het hier wel gezien. Ga naar Parijs'."
Net zoiets geldt voor zijn plotselinge succes.
De Jong is er blij mee,maar het maakt hem tevens wantrouwig. Hij staat volop in de schijnwerpers. Zijn nieuwe cd Immaculate Deception (Munich) stond weken lang op nummer 2 in deMoordlijst, de alternatieve hitlijst van toonaangevend muziektijdschrift Oor.
Ook prijkte hij op de cover van Vrij Nederland. "Het is de best verkochte cd van Munich ooit. Iedereen wil met me praten. Over mijn leven, maar nooit over de plaat.
Dat stoort me. Bovendien, ik kan het niet meer. Ik ben moe."

Het is allemaal een beetje teveel voor de 55-jarige veteraan, die de tol moet betalen voor zijn losbandige leven als alcoholist en drugsverslaafde.
De muzikant heeft het hiv-virus en moet van zijn arts beginnen met medicijnen slikken.
Onlangs is een tumor weggehaald in zijn keel.
Hij had al een schorre stem, en die klinkt nu nog extra schor.
Ik heb slecht bericht gekregen van het ziekenhuis.
Ik zal nog een keeloperatie moeten ondergaan.
Ik ga niet, heb genoeg gehad. Ik zit tegenwoordig meer bij de dokter dan dat ik op het podium sta."

Michael de Jong werd aan het eind van de Tweede Wereldoorlog geboren in Frankrijk.
Woonde een tijdje in Alkmaar, maar groeide op in Grant Rapids,Michigan.
Leeftijdgenootjes in Amerika vonden hem maar een rare snuiter,vanwege dat taaltje dat hij sprak.
"Mijn moeder sprak Frans en Baskisch, mijn vader Nederlands.
In Alkmaar kwamen opa en oma inwonen en die praatten Fries.
Ik was nog maar een jongetje. Op de boot naar Amerika praatte niemand Nederlands, Frans of Fries, maar Engels.
Om paranoia van te worden."
Het was vervolgens hard werken op het bouwbedrijf van zijn familie in Michigan, zeker in de winter wanneer hij een uur eerder moest opstaan om zand te ontdooien.
Op zijn dertiende kreeg hij zijn eerste gitaar. Twee jaar later tekende zijn vader voor een lening voor een elektrisch exemplaar.
Michael de Jong werd succesvol muzikant. Hij speelde met grootheden als Roy Buchanan, John Lee Hooker, Albert King, Jerry Garcia en Jimmy Reed en hij nam een plaat op met de band van Steve Miller.

Halverwege de jaren tachtig wilde hij in Europa komen spelen.
"Ik was van de drank af en financieel stond ik er goed voor.
Met een flink aantal platenmaatschappijen had ik afspraken gemaakt.
Even had ik tijd om bij familie op bezoek te gaan in Biarritz.
Zitten we aan de lunch, wil mijn tante me een glas wijn inschenken.
Ik houd mijn hand op het glas en zeg: Nee, ik ben een alcoholist'. Ze begreep het niet, bleef aandringen en zo dronk ik mijn eerste glas sinds lange tijd.
Het derde schonk ik zelf in en na twee dagen vroegen ze of ik alsjeblieft wilde gaan.
Ik miste alle afspraken. Drie jaar ben ik dronken geweest.
Ik dronk me door Duitsland, Zwitserland en de Scandinavische landen.
Nederland meed ik. Ik zei tegen mezelf: Dat land zul je nog een keer nodig hebben'."
Uiteindelijk keerde hij terug naar Alkmaar.
Amsterdam was niet ver weg. De drugs waren ook dichtbij.
Hij zag de ene na de andere cel van binnen. Leefde op straat, belandde in de goot.
In 1994 veranderde zijn leven. Zijn vader, met wie hij altijd contact had gehouden, overleed. Twee maanden later haalde platenfirma Munich in Wageningen hem binnen.
Inmiddels had hij een vriendin,Christa. Plotseling vond hij de kracht om voorgoed af te kicken. "Ik ging op kamers wonen in Dordrecht.
De eigenaar en zijn vrouw vroegen of ik geld had en wat ik kwam doen.
Christa keek me aan met een blik van: 'Zeg niets verkeerds'. "Om af te kicken", antwoordde ik. De vrouw zei tegen haar man: 'Geef hem een kans'."
De Jong bleek sterker dan gedacht.
Christa ging bij hem weg. En hij werd ziek. Toch raakt hij de fles niet meer aan, net als de drugs. Roken doet hij nog wel. En liedjes schrijven, steeds maar nieuwe liedjes.
Alsof de dood hem op de hielen zit. Zes albums liggen op de plank.
"De nummers gaan steeds dieper",zegt hij. Over zijn contract met Munich: Het is een handshake, geen contract.
Getekend op de achterzijde van een visitekaartje.
Contracten zijn er alleen maar om verbroken te worden."

Het donkere en spirituele Immaculate Deception is muzikaal gezien zijn beste plaat tot nu toe. Zoals gewoonlijk nam hij de nummers eerst op met alleen gitaar en zang.
Dook vervolgens in Texas een studio in met een legertjemuzikanten, onder wie leden van The Gourds.
"Na drie sessies van een halve dag of meer stond alles op band.
Zulke liedjes hadden ze nog nooit gehoord. Waar ik vandaan kwam, wilden ze weten.
Wel, ik kom uit Europa, leerde het vak in Amerika en verfijnde de muze in Nederland. Dat vertelde ik ze. Amsterdam kun je mijn universiteit noemen."
Michael de Jong grijnst. Steekt nog een sigaret op. "Ik heb drie paspoorten.
Voel me niet Nederlander, Fransman of Amerikaan.
Ik weet niet wie ik ben, heb altijd in een droomwereld geleefd.
Ik ben nog steeds dat kleine jongetje dat geliefd wil zijn.
Ik ben ook die vent die een hoop shit heeft overleefd en die zegt: Kijk uit, maak niet dezelfde fouten als ik'. Voor de volgende cd, als ik niet stop, ga ik naar Parijs.
Edith Piaf, mijn eerste muzikale herinnering,maakte er furore.
Als Parijs goed genoeg was voor Piaf, waarom dan niet voor Michael de Jong?"

menu biografie discografie optredens recensies nieuws verhalen reacties fotoalbum links

*Interview in Jazzism 2006
*Michael de Jong bevlogen bij afscheidstour
*The Great Illusion
*The Waiting Game
*Grown man moan
*23, Rue Boyer
*Imaginary conversation
*"What sings inside the soul of such a man"
*"Mijn muziek is te depressief"
*Michael de Jong wil harten raken
*de Jong vindt rust in Ierland
*Uit de goot, in de schijnwerpers
*Muziekcentrum Vredenburg 2004
*Obsessies van Michael de Jong
*Ik hoef niets meer te bewijzen
*Interview OOR 1999
* Recensies Marcel Haerkens
*Echo from the Mountain
Interview Block, nummer 100, 1996