de Jong vindt rust in Ierland
Vrijdag 29 september 2006 -

Michael de Jong (61) heeft onder de titel ‘The Great Illusion’ een nieuw album uit en staat aan de vooravond van een flinke tournee door ons land.
En om die te laten slagen moet er promotie worden gedaan.
„Op reis gaan is voor mij niet leuk meer“, zegt hij..

„Vooral niet naar het buitenland. Want sinds ik besmet ben met het aidsvirus moet ik elke dag op vaste tijden medicijnen slikken. Ik heb een koffer vol van dat spul en als ik langs de douane moet, zien ze me geheid aan voor een drugssmokkelaar. Als ik dan zeg dat ik aids heb, zouden ze me het liefst weer terug sturen naar huis.“ De Jong was ooit verslaafd aan drugs en door een besmette naald liep hij het virus op. Sindsdien is hij clean en drinkt geen druppel drank meer. „Ik sta al veertien jaar droog. Ik heb altijd ‘alles of niets’ gespeeld en heb mijn waarschuwing gekregen. Maar ik ben nooit in een hoekje gaan zitten, want alles wat me is overkomen, heb ik over mezelf afgeroepen.“ Hoewel De Jong bijna jaarlijks een nieuw album op de markt brengt, treedt hij nauwelijks op. De ophanden zijnde tournee mag dan ook als iets bijzonders worden gezien.

„Ja en als hij is afgelopen ben ik van plan weer in het niets te verdwijnen“, voorspelt De Jong. „Misschien dat ik weer terugga naar Ierland. Ik heb daar laatst een huisje gehuurd via een kennis bij de AA en daar kan ik zo weer terecht. In een dorpje aan de kust, de wereld lijkt er stil te staan. Er staat een houten kerk en ik ben bevriend geraakt met de priester. Hij kreeg me zover dat ik elke zondag naar de mis ging en ik vond daarin een diepe, innerlijke rust.

“ In die gemoedstoestand schreef De Jong de twaalf nummers van zijn nieuwe album. Liedjes die de luisteraar een kijkje gunnen in de peilloos diepe ziel van de muzikant, waarin hoop en wanhoop een gevecht op leven en dood voeren. Maar waarin uiteindelijk de hoop zegeviert. De Jong heeft een turbulent leven achter de rug. Hij woonde het grootste deel van zijn leven in Amerika, speelde met blueslegendes als Jimmy Reed en John Lee Hooker, trouwde en scheidde aan de lopende band, draaide voor geweldsdelicten de gevangenis in en maakte in de loop der jaren een serie hartverscheurende albums. Maar uiteindelijk vond hij op zijn 61e dus toch zijn zielenrust in een uithoek van Ierland. „Daar kan ik hele dagen vanaf een rots naar de zee zitten kijken“, mijmert hij. „Ik heb geen mensen nodig om me te vermaken. Ik hoef ook geen enkel compromis te sluiten, want ik heb kind noch kraai in deze wereld. Ik kan dus gaan en staan waar ik wil. Daarom kan ik ook kieskeurig zijn over de plaatsen waar ik optreed. Want ik wil niet in een of andere luidruchtige kroeg staan, alleen om een paar centen te verdienen. Ik ben m'n hele leven al zo eigenwijs geweest. Ook in de tijd dat ik nog in Amerika woonde. Ik ging liever vijf maanden in de autofabrieken van Ford werken dan dat ik op plaatsen speelde die me niet aanstonden.

“ Eigenwijs of niet, De Jong geniet net als elke muzikant van applaus. „Natuurlijk“, geeft hij toe. „Als mijn tournee een succes wordt, leef ik na afloop nog dagenlang op de top van de wereld. Vervolgens word ik depressief. Want dan ga ik denken: zou ik nog wel in staat zijn om goede liedjes te schrijven?“